De Tweede Kamer voelt weinig voor het openbaar maken van de afspraken die de Belastingdienst maakt met bedrijven, de zogenaamde tax rulings. De VVD, CDA, PvdA, en D66 zijn tegen omdat dit de privacy van de bedrijven zou schaden. Van de eerste twee partijen verbaast het me niets, maar van de PvdA en D66 had ik wel iets meer verstand verwacht: privacy is het recht van natuurlijke personen op de bescherming van hun persoonlijke informatie. Bedrijven zijn geen natuurlijke personen, en hebben dus geen recht op privacy! Met andere woorden: kom maar op met die tax rulings!

Belastingregels zijn openbaar. Uitzonderingen op die regels, zoals die in de tax rulings worden vastgelegd, zouden dat ook moeten zijn. Al was het maar om een bepaalde mate van rechtsgelijkheid af te dwingen: gelijke monniken, gelijke kappen. Mocht een bedrijf vinden dat zo’n ruling teveel bedrijfsgevoelige informatie zou bevatten, dan is de oplossing simpel: geen ruling aanvragen en volgens de gewone regels belasting betalen.

Veel kwalijker is echter dat voor het bestrijden van fraude of terrorisme de burger zijn privacy moet opgeven, terwijl grote bedrijven (nota bene onder het mom van privacy) geen strobreed in de weg wordt gelegd om grote sommen geld weg te sluizen. (Wat door sommigen ook als een vorm van fraude wordt gevoeld…) Eens te meer een voorbeeld van het feit dat het al dan niet verzamelen en gebruiken van (persoonlijke) data, i.e. de vraag wanneer privacy wel en niet belangrijk genoeg is om te beschermen, een sterk politiek issue is.

Ik zeg wel eens: ik ben niet tegen camera toezicht, als dat ook betekent dat er camera’s (en microfoons) worden opgehangen in de board rooms van alle grote bedrijven en banken…